17/07/2008 بدست سیاوش
مروری بر ادبیات و نوشته های برخی از اینان، موید آن است که نهادینه سازی این ایده که “اگر کسی با احمدی نژاد مخالفت کند، در واقع با حضرت ولی عصر (عج) مخالفت کرده است” به طور جدی از سوی طیف افراطی یک جریان خاص سیاسی پیگیری می شود تا ماجرای شرم آور “مخالف هاشمی دشمن پیغمبر است” بار دیگر در قالبی دیگر احیا شود و این در حالی است که مخالفان هاشمی رفسنجانی، فقط مخالف برنامه ها و سیاست های او و حداکثر شخص او بوده اند و مخالفان احمدی نژاد نیز همین طور.
اگر کسی با محمود احمدی نژاد مخالفت می کند، در واقع به سیاست های او در عرصه های مختلف مثل مسکن و یارانه ها و عزل و نصب ها و … انتقاد دارد؛ شاید هم احمدی نژاد باعث شده است منافع بعضی ها به خطر بیفتد و آنها به خاطر منافع شخصی و گروهی خود با وی سر جنگ و عناد دارند. اما هیچ کدام از اینها، به معنای دشمنی با ساحت مقدس حضرت ولی عصر (عج) نیست و اساسا هزینه کردن از وجود نورانی امام زمان (عج) در بازی های سیاسی و جناحی قدرت، بزرگترین اسائه ادب نسبت به حضرت مهدی موعود (عج) است.
به راستی اگر مخالف احمدی نژاد، مخالف امام زمان (عج) باشد، آیا آنگاه می توان نام ایران را کشوری شیعی گذاشت؟ آیا میلیون ها نفر که به احمدی نژاد رای ندادند و میلیون ها نفری هم که در انتخابات بعدی (صرف نظر از نتیجه) به او رای نخواهند داد و بدین ترتیب مخالفت خود را با احمدی نژاد اعلام خواهند کرد، – نعوذ بالله -مخالف حضرت ولی عصر (عج) هستند؟!
قطعا چنین نیست و قطعا نمی توان با محک برخی “متملقان اطراف قدرت”، به سنجش مقدسات و مسایلی از قبیل ارادت بیکران یک ملت به امام عصرش (عج) پرداخت.
از شخص احمدی نژاد نیز نه به عنوان رییس جمهور بلکه به عنوان یکی از شیعیان امام زمان (عج) انتظار می رود از تحلیل های ناصوابی که اطرافیانش در این باره ارائه می دهند تبری جوید و اجازه ندهد افرادی – به هر دلیل – هزینه کرد از مقدسات را وسیله تقرب به رییس جمهور و خدشه دار کردن اندیشه های دینی نمایند.
بعد از تحریر: واقعا جای تاسف است که به جایی رسیده ایم که برای بدیهیاتی مثل این که مخالفت با سیاست های یک مقام اجرایی ربطی به مقدسات ندارد هم ناگزیر از نوشتن شده ایم!